نحوه کار با میکروتوم کریواستات؛ راهنمای گام به گام

برای کار با میکروتوم کریواستات، باید بافت را درون ترکیب OCT روی یک چاک (نگه‌دارنده) از پیش سردشده منجمد کنید، دمای محفظه را روی حدود -۲۰ تا -۳۰ درجه سانتی‌گراد تنظیم کنید، پیش از سوار کردن بلوک، چرخ دستی (handwheel) را قفل کنید، سپس پیش از برش اصلی، بافت را با ضخامت ۲۰ تا ۳۰ میکرون تریم (هم‌سطح و آماده) کرده و در نهایت برش‌گیری نهایی را در ضخامت ۵ تا ۱۰ میکرون انجام دهید. در اکثر آزمایشگاه‌ها، سه متغیر اصلی تعیین‌کننده‌ی کیفیت برش عبارتند از: دما، وضعیت تیغه و سرعت یکنواخت چرخش دستی. صفحه ضدلوله (anti-roll plate) را درست در بالای لبه‌ی تیغه نگه دارید تا برش‌ها کاملاً صاف باقی بمانند و همیشه هنگامی که دست‌هایتان در نزدیکی لبه‌ی برنده قرار دارند، چرخ دستی را قفل کرده و محافظ تیغه را فعال کنید. مراحل زیر، نکات عیب‌یابی و بررسی‌های ایمنی، این فرآیند را به یک روال منظم و قابل تکرار تبدیل می‌کنند.

ایستادن در برابر یک میکروتوم کریواستات و کار با آن برای نخستین بار می‌تواند به دلیل حساسیت کار کمی استرس‌زا باشد. اما به محض اینکه درک کنید هر بخش چه وظیفه‌ای بر عهده دارد، کل این فرآیند بسیار ساده‌تر و قابل‌مدیریت‌تر خواهد شد. در این راهنمای جامع، یاد خواهید گرفت که چگونه با استفاده از میکروتوم کریواستات، یک نمونه بافت منجمد را آماده کنید، برش‌های نازک را با ایمنی کامل انجام دهید، مشکلات رایج مانند چین‌خوردگی و پارگی بافت را برطرف کنید و بدون آسیب دیدن، دستگاه را تمیز نمایید.

نکات کلیدی

• تکنیک صحیح کار با میکروتوم کریواستات به طور همزمان از انگشتان دست شما و نمونه بافتی ارزشمندتان محافظت می‌کند.
• کنترل دقیق دما، مراقبت اصولی از تیغه و تنظیم صحیح صفحه ضدلوله، سه عامل اصلی در دستیابی به برش‌های صاف و یکنواخت هستند.
• همواره در زمان قرار گرفتن دست‌ها در مجاورت تیغه‌ی میکروتوم، چرخ دستی را قفل کرده و محافظ تیغه را در جای خود قرار دهید.
• اعمال تنظیمات کوچک و تدریجی بسیار ایمن‌تر و اثربخش‌تر از اعمال نیروی بیش از حد برای عبور از مقاومت بافت است.
• نظافت و پاکسازی دستگاه بخش جدایی‌ناپذیری از روند کار است؛ بنابراین برای جداسازی ایمن تیغه و تمیز کردن محفظه، به همان اندازه مرحله برش‌زنی زمان و تمرکز بگذارید.

چرا تکنیک صحیح کار با کریواستات اهمیت دارد؟

رعایت تکنیک درست، دو وظیفه حیاتی را به طور همزمان انجام می‌دهد: از یک سو شما را از آسیب دیدن در برابر تیغه‌ی بسیار تیز میکروتوم محافظت می‌کند و از سوی دیگر مانع از آسیب رسیدن به نمونه بافت منجمد شما می‌شود. هنگامی که برش‌ها را با سرعت بیش از حد انجام می‌دهید، یک تیغه کند را با فشار عبور می‌دهید یا تنظیمات دما را نادیده می‌گیرید، بافت‌ها پاره، مچاله یا دچار تاخوردگی می‌شوند. این قبیل عیوب و نقص‌ها می‌توانند به راحتی یک لام میکروسکوپی را خراب کرده و بافت بسیار ارزشمند بیمار را هدر دهند. مراحل ذکرشده در ادامه، دقیقاً همان ترتیبی را دنبال می‌کنند که شما در محیط آزمایشگاه (بنچ کاری) به کار خواهید گرفت تا بتوانید از همان نخستین جلسه‌ی کاری، یک روال ایمن و قابل تکرار را برای خود بسازید.

کاربران تازه‌کار معمولاً مراحل مکانیکی کار را به سرعت یاد می‌گیرند، اما زمانی که بافت رفتاری متفاوت از انتظار آن‌ها نشان می‌دهد، دچار چالش می‌شوند. دلیل این امر آن است که میکروتوم کریواستات از طریق تعامل سه متغیر کلیدی عمل می‌کند: دما، وضعیت تیغه و هم‌راستایی مکانیکی. اگر شما بدون درک چگونگی تأثیر این متغیرها بر کیفیت برش، صرفاً محل دکمه‌ها را حفظ کنید، نخستین باری که یک نمونه رفتار نامتعارفی از خود بروز دهد، سردرگم خواهید شد. این راهنما با شما همانند یک همکار باتجربه در آزمایشگاه رفتار می‌کند: شما روش اجرایی، دلایل منطقی نهفته در پشت آن، و تصمیم‌گیری‌های هوشمندانه‌ای را که یک فهرست ساده از مراحل را به مهارت واقعی تبدیل می‌کنند، خواهید آموخت.

میکروتوم کریواستات چیست؟

میکروتوم کریواستات دستگاهی است که بافت‌های منجمد را برای انجام بررسی‌های هیستولوژی و پاتولوژی در آزمایشگاه به برش‌های بسیار نازکی تبدیل می‌کند. برخلاف روش سنتی که بافت درون پارافین قرار می‌گیرد، در این روش بافت فریز شده و در حالت سرد برش داده می‌شود. این روش بسیار سریع‌تر از فرآیند آماده‌سازی پارافینی است؛ به همین دلیل است که غالباً در طول عمل‌های جراحی (بافت‌برداری حین جراحی یا Frozen Section) که پاتولوژیست به بررسی سریع نمونه نیاز دارد، از این دستگاه استفاده می‌شود.

میکروتوم کریواستات چگونه کار می‌کند؟

بافت در داخل یک محفظه سرد قرار می‌گیرد. یک نگه‌کننده‌ی نمونه (Specimen Chuck) بلوک بافت را در جای خود محکم نگه می‌دارد. با چرخش چرخ دستی توسط شما، نگه‌کننده‌ی نمونه به سمت بالا و پایین و در امتداد یک تیغه‌ی ثابت میکروتوم حرکت می‌کند. در هر چرخش و عبور، یک لایه نازک برش داده می‌شود. سپس شما آن برش ظریف را به روی لام شیشه‌ای هدایت می‌کنید. نکته کلیدی در اینجا حفظ تعادل است: بافت باید به اندازه کافی سرد باشد تا تمیز و دقیق برش بخورد، اما نباید آن‌قدر یخ بزند و سرد شود که خرد و تکه‌تکه گردد.

تصور کنید بافت منجمد دارای یک پنجره‌ی کاری بسیار باریک است. اگر بیش از حد گرم باشد، زیر تیغه‌ی میکروتوم له و صیقلی می‌شود؛ و اگر بیش از حد سرد باشد، درست مانند پنیر سفت و کهنه ترک برمی‌دارد و می‌شکند. تکنیسین‌های باتجربه‌ی هیستوتکنولوژی یاد می‌گیرند که کیفیت نخستین برش را به دقت بررسی کنند: یک روبان سفید و تمیز نشان‌دهنده‌ی این است که دما در محدوده‌ی مناسب قرار دارد. برشی که به قطعات ریز خرد شده و تبدیل به خرده‌ریز می‌شود، نشان می‌دهد که بافت بیش از حد سرد است. برشی که فشرده شده یا به سطح تیغه می‌چسبد، نشانگر این است که بافت در حال گرم شدن است. در عمل، شما نخستین برش‌های خود را درست مانند یک تکنسین حرفه‌ای، ارزیابی خواهید کرد: کیفیت سطح را نگاه کنید، سپس پیش از ادامه کار، تنها یکی از متغیرها را تنظیم کنید.

مقایسه کریواستات با میکروتوم استاندارد

یک میکروتوم استاندارد، بافتی را برش می‌دهد که درون پارافین مومی‌شکل جاسازی شده است. آن پارافین در دمای اتاق سخت می‌شود، بنابراین نیازی به دستگاه فریزر یا محفظه سرد ندارید. در مقابل، میکروتوم کریواستات بافتی را برش می‌دهد که با استفاده از یک سیستم خنک‌کننده و ماده‌ای مانند ترکیب OCT منجمد شده است. روش کریواستات نتایج بسیار سریع‌تری به شما ارائه می‌دهد، اما در عوض نیازمند کنترل دقیق‌تر دما و سرعت عمل بالاتر است.

آماده‌سازی نمونه و فضای کار

پیش از آنکه حتی به تیغه دست بزنید، همه‌چیز را از پیش آماده کنید. یک فضای کاری تمیز و منظم، احتمال عجله کردن، دراز کردن دست از روی تیغه، یا فراموش کردن یک ابزار حیاتی در میانه‌ی کار را به حداقل می‌رساند. وقتی برای نخستین بار در حال یادگیری کار با میکروتوم کریواستات هستید، تجهیزات و ابزارهای خود را هر بار دقیقاً در یک ترتیب مشخص و ثابت قرار دهید. این کار باعث شکل‌گیری چیزی می‌شود که تکنسین‌های باتجربه آن را «حافظه عضلانی» می‌نامند: پس از تکرار به اندازه کافی، دست‌های شما بدون اینکه چشم‌تان از روی برش برداشته شود، محل دقیق پنس‌ها و ابزارها را پیدا خواهند کرد.

جمع‌آوری تجهیزات مورد نیاز

ابزارهای زیر را در دسترس و نزدیک خود نگه دارید:

• نمونه بافت منجمد
• ترکیب OCT (ماده زمینه‌ای)
• چاک (پایه‌ی نگه‌دارنده‌ی نمونه) از پیش سردشده
• پنس و برس‌های کوچک و لطیف
• لام‌های شیشه‌ای میکروسکوپ
• تیغه‌های مخصوص میکروتوم
• ابزار خارج‌کننده‌ی تیغه و ظرف مخصوص دفع ضایعات تیز
• دستکش‌های مقاوم در برابر برش برای زمان پاکسازی و نظافت

یک نکته کاربردی و مهم: پایه‌های نمونه (چاک‌ها) را پیش از استفاده حتماً از پیش سرد کنید. یک چاک هم‌دمای اتاق باعث ذوب شدن ترکیب OCT در قسمت پایه خواهد شد و در نتیجه ممکن است بلوک بافتی درحالی‌که تلاش می‌کنید آن را برش دهید، دچار لغزش شود. همیشه قفسه کوچکی از چاک‌های یدکی را در داخل محفظه کریواستات یا یک فریزر نزدیک نگهداری کنید. این کار زمان زیادی را صرفه‌جویی کرده و خطر لق شدن یا ناپایداری پایه را در حین برش‌زنی کاهش می‌دهد.

انجماد و جاسازی (Embedding) بافت

مقدار کمی از ترکیب OCT را روی یک چاک منجمدشده قرار دهید. بافت را به‌گونه‌ای در داخل این ترکیب قرار دهید که سطحی که می‌خواهید برش بزنید رو به بالا باشد. در صورت نیاز، مقداری دیگر از ترکیب OCT اضافه کنید تا پایه‌ی بافت به طور کامل پوشانده شود. سپس کل بلوک را در داخل کریواستات منجمد کنید تا ترکیب OCT کاملاً سفت شده و به رنگ سفید جامد درآید. یک بلوک خوب جاسازی‌شده، برش‌های یکنواخت و صاف را از همان اولین برشی که می‌زنید تضمین می‌کند.

در اینجا به یک اشتباه رایج در میان کاربران تازه‌کار اشاره می‌کنیم: فشردن چاک به سمت میله انجماد (freezing bar) و بلافاصله شروع کردن به تریم کردن بافت. بخش بیرونی ترکیب OCT ظرف چند ثانیه سفید و منجمد به نظر می‌رسد، اما هسته‌ی مرکزی آن در اطراف بافت ممکن است هنوز نرم باقی مانده باشد. هنگامی که شروع به برش دادن در داخل آن هسته نرم می‌کنید، بافت جابه‌جا شده یا برش‌ها با بافتی خمیری و له‌شده خارج می‌شوند. راه‌حل این مشکل بسیار ساده است: صبر کنید تا تمام قسمت‌های بلوک به طور یکنواخت سفید رنگ شوند، سپس ۳۰ تا ۶۰ ثانیه اضافی دیگر نیز صبر کنید و بعد کار تریم کردن را آغاز کنید. اگر چندین نمونه مختلف دارید، فرآیند انجماد یکی را آغاز کنید در حالی که روی نمونه دیگر کار می‌کنید. این کار به جای یک‌سری انتظارهای کلافه‌کننده، یک جریان کاری روان و پیوسته را برای شما می‌سازد.

تنظیم دمای محفظه کریواستات

پیش از شروع برش‌زنی، دمای محفظه کریواستات را تنظیم کنید. محدوده استاندارد معمولاً بین -۲۰ تا -۳۰ درجه سانتی‌گراد است، اما دمای مناسب به نوع بافت بستگی دارد. بافت‌های چربی در دماهای سردتر بسیار بهتر برش می‌خورند، در حالی که بافت‌های نرم‌تر ممکن است به تنظیمات دمایی کمی گرم‌تر نیاز داشته باشند. پس از تغییر دادن دما، به محفظه زمان کافی بدهید تا به پایداری برسد. داشتن یک دمای پایدار، یکی از مهم‌ترین عوامل در کیفیت برش‌زنی بافت محسوب می‌شود.

عددی که روی نمایشگر دستگاه به عنوان دمای محفظه دیده می‌شود، در واقع دمای هوای داخل محفظه است، اما دمای واقعی بلوک بافت شماست که اهمیت اصلی را دارد. بلوکی که بیست دقیقه درون محفظه قرار داشته، با بلوکی که همین الان روی چاک قرار داده‌اید، متفاوت برش خواهد خورد. در دوران یادگیری اولیه، اجازه دهید تمام بلوک‌های بافتی شما با دمای محفظه به تعادل دمایی (Equilibration) برسند. این کار یک متغیر پنهان و مزاحم را از سر راه برمی‌دارد. بعدها، هنگامی که کاملاً مسلط شدید، می‌توانید با نگه داشتن کوتاه بلوک در مقابل میله انجماد یا گذاشتن آن روی یک سطح هم‌دمای اتاق برای چند ثانیه، دمای بلوک را تنظیم کنید. اما در گام‌های نخست، سازگاری و ثبات بسیار بهتر از سرعت عمل است.

نحوه کار با میکروتوم کریواستات: دستورالعمل گام‌به‌گام برای برش‌زنی

این بخش، توالی اصلی کار شماست. شما در این مرحله بلوک را نصب می‌کنید، بافت را تریم می‌کنید، برش‌های نازک می‌زنید و آن‌ها را به لام‌ها منتقل می‌کنید. در تمامی این مراحل، بررسی‌های ایمنی را مو به مو رعایت کنید.

نصب چاک نمونه روی دستگاه

پیش از باز کردن درب محفظه، حتماً چرخ دستی را قفل کنید. در حالی که دست‌هایتان در داخل محفظه قرار دارند، محافظ تیغه نیز باید در جای خود فعال باشد. چاک نمونه منجمد را بر روی پایه نگهدارنده بلغزانید و آن را به صورت محکم سفت و تثبیت کنید. یک چاک شل و لق در حین برش‌زنی تکان می‌خورد و برش‌های ناهموار و موج‌دار تولید می‌کند. بلوک را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که سطح بافت کاملاً موازی با لبه‌ی برنده تیغه قرار گیرد.

در برابر وسوسه‌ی سوار کردن چاک با یک دست در حالی که چرخ دستی قفل نشده است، مقاومت کنید. این کار شاید سریع‌تر به نظر برسد، اما دقیقاً از همان میان‌برهایی است که عاقبت آن بریدن انگشت است. همچنین این کار شما را وادار می‌کند تا در زاویه‌ای نامناسب و بدقلق کار کنید، به گونه‌ای که چاک هرگز به طور کامل و صاف در جایش قرار نمی‌گیرد. یک چاک فیکس‌شده، هم‌سطح و قفل‌شده، پایه‌ی اصلی هر برش باکیفیتی است. اگر چاک حتی چند درجه انحراف داشته باشد، فاصله میان سطح بلوک و تیغه با هر بار عبور تغییر کوچکی می‌کند و در نتیجه، هرچقدر هم که با دقت برش بزنید، برش‌های شما ناهموار از آب درخواهند آمد.

تریم کردن و برش دادن قطعات بافت

کار را با تریم کردن آغاز کنید. ضخامت برش را روی عددی بالا، در حدود ۲۰ تا ۳۰ میکرون تنظیم کنید تا اضافات ترکیب OCT تراشیده شده و سطح کامل بافت کاملاً نمایان شود. چرخ دستی را با سرعت یکنواخت و پیوسته بچرخانید. با ظاهر شدن کامل سطح بافت، ضخامت برش را کاهش دهید. اکثر برش‌های بافت منجمد در ضخامتی بین ۵ تا ۱۰ میکرون تهیه می‌شوند. یک برش آزمایشی بگیرید و پیش از ادامه‌ی کار، آن را بررسی کنید.

یک چرخش نرم، پیوسته و مداوم برای چرخ دستی، در مقایسه با حرکات توقف‌دار و قطعه‌ای، برش‌های بسیار بهتری به شما می‌دهد. دلیل این امر فیزیکی است: تیغه در حال عبور از یک ماده سرد و نسبتاً ترد است و کیفیت برش به زاویه برش مداوم بستگی دارد. اگر در میانه‌ی حرکت مکث کنید، برش می‌تواند به سمت عقب تا بخورد یا به صفحه ضدلوله بچسبد. در این مواقع، کاربران تازه‌کار معمولاً دما یا تیغه دستگاه را مقصر می‌دانند؛ اما مشکل اصلی در واقع نحوه حرکت دست شماست. تمرین کنید که چرخ دستی را با یک سرعت ثابت از بالا به پایین بچرخانید، درست مانند پایین فرستادن یک سطل به داخل چاه آب. سرعت ثابت یک مهارت است و بسیار سریع‌تر از آنچه اکثر مردم تصور می‌کنند، از دست به مغز منتقل می‌شود.

انتقال برش‌ها به لام‌های شیشه‌ای

صفحه ضدلوله درست در بالای تیغه قرار گرفته است. وظیفه‌ی این صفحه این است که برش تازه ایجادشده را به هنگام لغزش به پایین سطح تیغه، کاملاً صاف نگه دارد. صفحه را به‌گونه‌ای تنظیم کنید که یک فاصله بسیار کوچک میان لبه‌ی صفحه و لبه‌ی تیغه وجود داشته باشد. زمانی که برش به صورت صاف و تخت خارج شد، یک لام شیشه‌ای هم‌دمای اتاق را با برش تماس دهید. برش باید به سرعت به لام بچسبد. به هیچ عنوان لام را روی سطح تیغه نکشید و نلغزانید.

اگر برش به سمت بالا بلند شد یا در زیر صفحه لوله شد، با پنس به دنبال آن ندوید و تعقیبش نکنید. نتیجه این کار تنها ایجاد تکه‌ای بافت مچاله‌شده است که در زاویه‌ای نامناسب چسبیده است. در عوض، برش نامناسب را با یک برس بردارید، صفحه ضدلوله را مجدداً تنظیم کنید و برش‌زنی را از سر بگیرید. یک عادت خوب این است که لام‌های خود را در دمای اتاق نگه دارید و فقط ناحیه هدف را با برش تماس دهید. گرمای لام کمک می‌کند تا بافت صاف شده و به خوبی بچسبد. اگر برش‌های شما نچسبیدند، از یک لام باردارشده (Charged slide) یا پوشش‌داده‌شده استفاده کنید، یا پیش از برداشتن برش، با نگه داشتن لام در کف دست خود برای چند ثانیه، آن را کمی گرم کنید.

عیب‌یابی مشکلات رایج در برش‌زنی کریواستات

مشکلات همیشه رخ می‌دهند، حتی برای کاربران باتجربه. راه‌حل این مشکلات معمولاً اعمال تنظیمات بسیار کوچک است، نه اعمال نیروی بیشتر.

برش‌های چین‌خورده یا تاخورده

وجود چین‌چروک‌ها معمولاً نشان می‌دهد که بافت بیش از حد گرم است، یا اینکه صفحه ضدلوله در موقعیت درستی قرار ندارد. دمای محفظه را چند درجه کاهش دهید و بررسی کنید که آیا صفحه کاملاً با تیغه تراز است یا خیر. همچنین به دنبال تجمع احتمالی بقایای ترکیب OCT در زیر صفحه باشید. آن را تمیز کرده و دوباره امتحان کنید.

یک نکته مهم که کاربران تازه‌کار معمولاً به آن بی‌توجه هستند: خود سطح تیغه. وجود یک لایه نازک یخ یا بقایای بافت روی تیغه می‌تواند لبه جلویی برش را گیر بیندازد و باعث ایجاد چین‌خوردگی شود. اگر در یک نقطه ثابت در هر برش چین‌خوردگی می‌بینید، ممکن است تیغه دچار لب‌پریدگی شده باشد. تیغه را با یک تکه چسب کوچک علامت‌گذاری کنید یا آن را به بخش سالم‌تری از لبه چرخانید. این یک ترفند تشخیصی است: عیوب مداوم در یک موقعیت ثابت نشان‌دهنده‌ی مشکل از تیغه یا صفحه است، در حالی که عیوب تصادفی به دما یا سرعت چرخش مربوط می‌شوند.

برش‌هایی که لوله‌شده یا به هم می‌پیچند

برش‌ها زمانی لوله می‌شوند که صفحه ضدلوله بیش از حد از تیغه فاصله دارد، یا زمانی که تیغه کند است. صفحه را کمی به تیغه نزدیک‌تر کنید. اگر مشکل همچنان ادامه داشت، تیغه‌ی میکروتوم را تعویض کنید. یک تیغه‌ی تیز بسیاری از نواقص برش‌زنی را بدون نیاز به هیچ‌گونه تنظیم دیگری برطرف می‌کند.

بافت ناهموار یا پاره‌شده

بافت‌های پاره‌شده معمولاً ناشی از یکی از دو عامل زیر هستند: یا بافت بیش از حد سرد و شکننده است که در این صورت باید دما را کمی افزایش دهید؛ یا اینکه تیغه دارای کریستال‌های یخ یا لب‌پریدگی در لبه‌ی خود است که باید تیغه را تمیز یا تعویض کنید. بافت‌های مختلف نیز واکنش‌های متفاوتی از خود نشان می‌دهند. بافت‌های متراکم ممکن است به سرعت برش کندتری نیاز داشته باشند، در حالی که بافت‌های چربی ممکن است به محفظه‌ای سردتر نیازمند باشند.

در اینجا سناریویی را بررسی می‌کنیم که بالاخره روزی برای شما اتفاق خواهد افتاد: شما شروع به برش دادن یک بلوک می‌کنید، چند برش نخست عالی به نظر می‌رسند، و ناگهان بافت شروع به پاره شدن می‌کند. شما نه دما را تغییر داده‌اید و نه تیغه را عوض کرده‌اید، پس چرا بلوک ناگهان رفتار نامتعارفی نشان داد؟ پاسخ اغلب یک ذوب شدن نامحسوس و تدریجی است. اگر دستکش شما در حین تنظیم چاک روی سطح بافت را پوشانده باشد، یا اگر برای یک دقیقه با درب باز محفظه مکث کرده باشید، آن تغییر دمای کوچک می‌تواند فقط لایه سطحی بافت را نرم کند. سطح بافت له می‌شود در حالی که بافت‌های عمیق‌تر همچنان به طور تمیز برش می‌خورند. متوقف شوید، اجازه دهید بلوک برای چند دقیقه مجدداً به تعادل دمایی برسد، و چند برش بزنید تا از آن لایه نرم عبور کنید.

نظافت و نکات ایمنی پس از اتمام کار

کار شما زمانی که آخرین برش بر روی لام قرار می‌گیرد به پایان نمی‌رسد. مرحله نظافت و پاکسازی همان زمانی است که بیشترین حوادث و بریدگی‌های ناشی از تیغه رخ می‌دهد؛ بنابراین تمرکز خود را کاملاً حفظ کنید.

برداشتن و تمیز کردن ایمن تیغه

پیش از آنکه دست به ناحیه تیغه بزنید، چرخ دستی را قفل کرده و محافظ تیغه را ببندید. برای خارج کردن تیغه‌ی میکروتوم، به جای انگشتان خود از ابزار خارج‌کننده تیغه (Blade ejector) استفاده کنید. در طول این مرحله حتماً از دستکش‌های مقاوم در برابر برش استفاده کنید. تیغه‌ی استفاده‌شده را مستقیماً داخل ظرف سخت و مخصوص دفع ضایعات تیز بیندازید. هرگز یک تیغه را به صورت رها شده روی میز کار یا داخل محفظه رها نکنید.

شایع‌ترین آسیب در هنگام نظافت، ناشی از بریدگی‌های حین برش نیست؛ بلکه ناشی از دراز کردن دست از روی منطقه تیغه برای گرفتن یک برس در حالی که ذهن شما هنوز درگیر بررسی لام قبلی است، رخ می‌دهد. دست شما از سر عادت حرکت می‌کند و تیغه همچنان در همان‌جا قرار دارد. به خودتان تمرین دهید که پیش از هر کار دیگری، یک عمل فیزیکی مشخص را انجام دهید: چرخ دستی را قفل کنید و محافظ تیغه را ببندید. سپس مکث کرده و به منطقه تیغه نگاه کنید. این آیین کوچک که هر بار تکرار می‌شود، به عنوان یک ریست ذهنی عمل می‌کند. بسیاری از آزمایشگاه‌ها با نصب کردن این توالی در نزدیکی کریواستات، آن را به پرسنل یادآوری می‌کنند.

یخ‌زدایی و ضدعفونی کردن محفظه

تمام ضایعات بافتی و پسماندهای ترکیب OCT را از داخل محفظه خارج کنید. برس‌های کوچک و دستمال‌های بدون پرز برای این کار بسیار مناسب هستند. سپس پروتکل آزمایشگاه خود را برای یخ‌زدایی (Defrosting) و ضدعفونی کردن کریواستات دنبال کنید. یک محفظه تمیز از تجمع یخ، آلودگی و غافلگیری‌های ناخوشایند برای کاربر بعدی جلوگیری می‌کند.

دستگاه کریواستات تقریباً در هر آزمایشگاهی یک تجهیز مشترک و همگانی است. فرد بعدی که درب آن محفظه را باز می‌کند، وضعیت تمیزی یا کثیفی دستگاه را به همان شکلی که شما رها کرده‌اید خواهد دید. اگر پسماندهای OCT و گردوغبار بافتی را در اطراف نگهدارنده‌ی تیغه باقی بگذارید، کار او را دشوارتر کرده و خطر آسیب را برایش افزایش می‌دهید. نظافت سریع در پایان جلسه کاری، صرفاً یک ادب ساده نیست؛ بلکه بخشی از اداره ایمن یک آزمایشگاه پاتولوژی است. برای این کار نیز درست مانند هر مرحله دیگری از پروتکل، چند دقیقه زمان اضافه در نظر بگیرید.

منبع: kingpelcryostat